buluşma
Uzun zaman sonra gittim yanına, son görüşmemizden bu yana çok zaman geçmişti. Beni gördü “hoşgeldin” dedi, “uzun zamandır uğramıyordun”. “biliyorum” dedim biraz utanırcasına. Beni getiren biri olmasaydı daha da gelmezdim bunu biliyordu. “burada işler eskisi gibi değil” dedi, “onu da biliyorum” dedim. Sanırım bakışlarımdan anladı onu hâlâ aynı tutkuyla sevdiğimi: “seni tâkip etmeyi hiçbir zaman bırakmadım ama. O zaman ki asâletini hâlâ koruyorsun.”
“Eskiden olsa daha erken gelirdin buluşmalara” dedi, “bende de değişen bir şeyler olması doğal değil mi?” dedim, gülüşmeye başladık. Sanki aradan yıllar değilde dakikalar geçmiş gibiydi. O an işte neden her şeye rağmen, etrafta söylenenlere rağmen, “o”nu anlamadıkları halde anladığını sananlara rağmen, “o”nu çok sevdiğimi anladım.
Buraya gelmen önemliydi benim için dedi vedalaşmadan önce. “hayır” dedim, “asıl benim buraya ihtiyacım vardı.” Dedim. Çıktığımda ikimiz de biliyorduk ki bir daha ne zaman birbirimizi göreceğimiz meçhûldü. Ama bir daha ki buluşmamıza kadar onu tâkip edeceğimi biliyordu, önemli olanda buydu...
“Eskiden olsa daha erken gelirdin buluşmalara” dedi, “bende de değişen bir şeyler olması doğal değil mi?” dedim, gülüşmeye başladık. Sanki aradan yıllar değilde dakikalar geçmiş gibiydi. O an işte neden her şeye rağmen, etrafta söylenenlere rağmen, “o”nu anlamadıkları halde anladığını sananlara rağmen, “o”nu çok sevdiğimi anladım.
Buraya gelmen önemliydi benim için dedi vedalaşmadan önce. “hayır” dedim, “asıl benim buraya ihtiyacım vardı.” Dedim. Çıktığımda ikimiz de biliyorduk ki bir daha ne zaman birbirimizi göreceğimiz meçhûldü. Ama bir daha ki buluşmamıza kadar onu tâkip edeceğimi biliyordu, önemli olanda buydu...